مـــــن نمی‌گویم که عاقل باش یا دیوانــــــــه بـاش  

گـــــر به جانــــان آشنایی از جهان بیگانـــــــه بـاش

گــــر سر مقصود داری مـــــــو به مو جوینده شو

ور وصال گنج خـــــواهی ســر به سر ویرانه باش

گــر ز تیر غمزه خونت ریخـــــت ساقی دم مزن

ور بــــه جــــای باده زهرت داد در شکرانه بـاش

چون قدح از دست مستان می خوری مستانه خور

چــــــــون قدم در خیل مردان می‌زنی مردانه باش

گـــــــــــر مقام خوش‌دلی می‌خــواهی از دور سپهر

شــــــــــــــام در مستی، سحر در نعرهٔ مستانه باش

گـــــــــر شبی در خانـــــــه جانانـــــه مهمانت کنند

گـــــول نعمت را مخــــور مشغول صاحب خانه باش

یا بــــــــــــــــــــه چشــــم آرزو سیر رخ صیـاد کن

یا بــــــــــــه صحرای طلب در جستجوی دانه باش

یا مشامت را ز بـــــــــــــوی سنبلش مشکین مخواه

یا هــــــــــــــــــم آغوش صبا یا هم نشین شانه باش

یا گــــــــــل نورسته شــــو یا بلبل شوریده‌حـــــــال

یا چراغ خانـــــــــــــــــه یا آتش به جــان پروانــه باش

یا کــــــــه طبـــــــــل عاشقی و کوس معشوقی بزن

یا به رنـــــــــــدی شهره شو یا در جمال افسانه باش

یا به زاهــــــــــــــــد هم قدم شو یا به شاهد هم نشین

یا خریــــــــــــــــــدار خزف یا گوهــــــــــــــر یک دانه باش

یا مسلمان باش یا کافــــــــــــــر، دورنگی تا بــــه کی

یا مقیــــــــــــــــــــم کعبه شو یا ساکن بت خانه باش

یا کــــــــــــــه در ظاهر فروغی ذکر درویشی مکن

یا کــــــــــــــه در باطن مریـــــد خسرو فرزانه باش

ناصرالدین شه که چرخش عرضه می‌دارد مدام

شادکـــــــــام از وصل معشوق و لب پیمانه باش

فروغی بسطامی