امروزه همه کسانی که زندگی قسطی دارند ، برده هستند ، با این تفاوت که شخص مشخصی ارباب آنان نیست بلکه شرکت ها و تولیدکنندگان و بانک ها، اربابان عصرجدید هستند. حاکمان هر دوره ای ، در شکل گیری و بوجود آمدن این نوع ارباب رعیتی ، شریک هستند ، هر شعاری بخواهند بدهند و هر ژست سیاسی و دینی هم داشته باشند ، وقتی نتوانند رفا مردم خود را تأمین کنند ،  خواسته یا نخواسته رفیق و هم دست اربابان استعماری هستند. این حاکمان؛ بدون آن که توان و قدرت خرید مردم خود بالا ببرند ، به ناچار آنان را محتاج تأمین نیازهای زندگی می کنند و چون مردم به اندازه کافی پول و حقوق در اختیارندارند ، مجبور می شوند، وام بگیرند، وسایل قسط بگیرند.

اربابان امروزی؛ سال های آینده عمر و زندگی مردم را پیش خریدمی کنند و به عبارت دیگر مردم زندگی و عمر خود را پیش فروش می کنند ؛ بردگان آزاد در اجتماع نه اسیر در زمین ارباب .

آیا اصالت مصرف زندگی را چنین کرده است یا تیزهوشی اربابان عصر جدید ؟ ما این چنین دچار نظام زندگی قسطی شده ایم، نطامی که در آن همیشه انسان از عمرش کم می آورد و مجبور است برای پرداخت مصرف های گذشته ، آینده اش را بفروشد ؛ این نوعی آینده فروشی و نوعی عمر فروشی و بردگی است که برای تآمین نیازها بر ما تحمیل شده است.