سال 57 برای من و امثال من، که در آن زمان دانش آموز و کم و بیش نظاره گر ایثار و فداکاری مردم ایران به رهبری امام خمینی(ره) بودیم ، خاطره انگیزترین دوران زندگی است ، اگرچه خاطرات در اوج عرفان و ایمان جوانان، در دفاع مقدس خود حکایت دیگری است.اما اوایل انقلاب که مردم یکصدا و متحد بودند ، شروع حرکتی هماهنگ ، برای رسیدن به آن اوج معنویت بود.

     اعتقاد به قران و اسلام  ، برای دست یابی به آزادی وآزادگی  وبرپایی عدالت اجتماعی واز بین بردن فقر واختلاف طبقاتی در سایه معنویت وایمان ، اوج آرمان های مبارزان انقلاب است ، وهیچگاه ودر هیچ زمانی وتحت هیچ شرایطی عهد ما با شهدای انقلاب ؛ گسسته نخواهد شد .

     اسلام ، قرآن ، وآرمان های امام (ره) ، شهدا و رهبری و ولایت ، حلقه مشترک ومتحد همه دوست داران انقلاب است . فرزندان امروز جامعه شدیداً ، نیازمند تبیین  اهداف جهانی انقلاب  هستند. مبادا غفلت شود ، و به نام اختلاف وبه آتش تعصب جاهلان ، و به خواست دشمنان ،غبار غربت بر اندام  این شجره طیبه بنشید.و آن همه  ایثار و ازخودگذشتگی عادی شود 

     باید تلاش کرد و نگذاشت اهداف امام و شهدای انقلاب به دست  فرصت طلبان و نادانان و نامحرمان ، وارونه جلوه داده شود و آن همه  ایثار و فداکاری به عنوان یک اتفاق عادی  به فرزندان تشنه آگاهی و واقعیت ، ایران بد و عرضه شود .