زمان تصمیـم کُبـرای معلمـان

وتشکـل های فرهنگیـان

      هر روز که به زمان برگزاری انتخابات 22خرداد88 نزدیک می شویم ، صفحه تازه ای از این دفتر سرنوشت ساز تعیین مدیریت ارشد کشور، ورق می خورد. اگر چه تا زمان ایجاد موج اجتماعی عمومی برای احساس مسئولیت و حضور آحاد مردم در انتخابات " امّا و اگر" هایی وجود دارد ؛ مطمئناً مردم در انتخابات آتی ، در اندیشه تغییر و برگزیدن مدیر توانمند اجتماعی ، سیاسی وفرهنگی جامعه هستند.

     اگر چه بعضی ها علاقه مند به حضور کمرنگ و کمترمردم ،برای رسیدن به نتیجه مطلوب و با اطمینان در  انتخابات هستند اما ، مردم ایران همیشه خالق حماسه های غیر پیش بینی بوده وهستند. امروز در وضعیتی هستیم که محسن رضایی  ادامه مدیریت دولت احمدی نژاد را صلاح نمی داند وکشور را با این مدیریت ، در در لبه پرتگاه توصیف می کند.

    امّا معلمان همیشه جلودار تحولات اجتماعی بوده و هستند و حضوری تأثیرگذار در عرصه سیاست و اجتماع داشته و دارند. آیا زمان تصمیم گیری بزرگ آنان برای حمایت از نخست وزیر دولت دفاع مقدس نرسیده است ؟ قهر و دوری با صندوق های رآی ؛ فرصت دادن به ادامه وضعیت نامطلوب امروزی مدیریت جامعه است! بعیداست اعتراضیون به وضعیت موجود ؛ با سکوت خود به تأیید آن بپردازند. آیا زخم نامهربانی ها و تحقیرها و تهدیدها و تبعیدها و تهمت ها و... فراموش شدنی است که با ناامیدی ، فرصت تکرار آنان داه شود؟

      حال که تشکل هایی نظیر : سازمان معلمان ایران ، انجمن اسلامی معلمان و مجمع اسلامی فرهنگیان و ...در حمایت رسمی از مهندس میرحسین موسوی بیانیه صادر کرده اند چرا کانون صنفی معلمان  در موقعیت فراموش نشدنی  امروز ، به بهانه صنفی بودن ؛ تصمیم به حمایت نمی گیرد؟ آیا برزخ تصمیم گیری واعلام حمایت آشکار از موسوی یا هر نامزد دیگری، مانع از پیگیری های صنفی معلمان است؟ این تعارض آشکاری است که؛ تشکیلانی با با مدیریتی مخالف باشد و با سکوت به تأیید آن بپردازد؟