ستادهای انتخاباتی

دین سوزند یا دین ساز؟!

    کمتر به ذهن افراد می آید که ستادهای انتخاباتی نامزدهای ریاست جمهوری ، می تواند محل و فرصتی  برای تقویت باورهای دینی مراجعین و بخصوص جوانان باشد. کسانی که به آرمانی والا وارزشمند؛ معتقد هستند در فرصت های استثنایی ، به تبلیغ اندیشه و دیدگاه خود می پردازند تا بلکه در آینده بتوانند به ترویج کامل مبانی اعتقادی خود برسند و بپردازند. آیا ترویج اخلاق انسانی و توجه به حق و حقوق هر انسانی ، نمی تواند موضوع ترویج اندیشه قرار بگیرد؟

    آنان که در ستادهای انتخاباتی جای نقد و انتقاد را با تهمت و دروغ وغیبت عوض کرده اند وبه جای ترویج مزایای روش ونگرش مدیریتی کاندیدای خود ؛ به تهمت وناسزاگویی به رقیب می پردازند ؛ دین ودنیای خود را به بهای کمی فروخته اند و چه گناه بی لذتی انجام می دهند!!

   چپ راست ، اصولگرا و اصلاح طلب همه وهمه مدعی  کسب رضای خدا هستند! مگر نه این است که کسب رضای دوست ، در انصاف داشتن در قضاوت ، در بیان نکردن شبهات ذهنی در مورد افراد ، در بیان صادق و گفتار نیک و در توجه و عمل به دستورات اسلام است؟    اگر احساس جای عقلانیت بگیرد واگر منافع شخصی به آرمان وهدف افراد ، تبدیل شوند ، اثر گذاری سخن هم ، از بین می رود.

    به راستی ستادهای انتخابات چه مقدار بر مبنای انصاف اداره می شودند؟ آیا موقع بانگ اذان ، دعوت خدا پاسخ داده می شود؟ آیا پیشرفت نامزد انتخاباتی مورد نظر است یا دعا برای پیشرفت ایران عزیز و سرافراز؟ چرا در ستادها ؛ به نیروهای ظاهری و مادی توجه می شود از معنویات و  کمک از نیروی غیبی الهی غفلت می شود؟

مواظب باشیم ستادهای انتخاباتی محلی برای  دین سوزی و ترویج بی تفاوتی اعتقادی و خارج شدن از جاده انصاف نشود ونباشد!