سروده ای از رهبر معظم انقلاب

حضرت آیت الله خامنه ای

*****

سرخوش ، زسبوی غم پنهانی خویشم                چون زلف تو ، سرگرم پریشانی خویشم

در بـزم وصال تو نگویم به کـم وبـیش               چـو آینه خـو کرده بـه حیرانــی خویشـم

لـب باز نکــردم بـه خـروشی و فغانی               مــن محــرم رازدل طوفـانـــی خویشــم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی             عمری است پشیمان ، زپشیمانــی خویشم

از شوق شکر خنده لبش ،جان نسپردم               شرمنده جانـان، زگــران جانـــی خویشم

بشکسته تراز خویش ندیدم به همه عمـر                افسرده  دل از خویشم وزندانــی خویشم

هــرچنـد «امیـــن» بستـه ی دنیـا نیـم                 اما؛ دلبستـــه یاران خــراسانـی خویشم