بیماری بی خیالی و اس ام اس بازی بی هدف
در مدارس و در اجتماع
در سال تحصیلی که گذشت ، یک موضوع بیش از همه مسائل و مشکلات موجود معلمان ، در مدارس ، برای من ناراحت کننده و زجرآور بود ؛ و آن بی خیالی معلمان نسبت به مسائل اجتماع وسرگرم شدن به خواندن« اس ام اس های بی خودی » و شاید خلاف شأن معلمی بود ؛ به صورتی که یک روز ، یکی از معلمان درس ... را دیدم که دو تا موبایل به دست گرفته و دارد در دفتر با دقت از یک موبایل به دیگری «بلوتوث واس ام اس» ارسال می کند ؛ حساس شدم وپرسیدم موضوع خاصی است ؟ گفت معاون مدرسه این گوشی را از یکی از دانش آموزان گرفته است ، فیلم های جالبی دارد ، آنها را نگاه می کنم ، گفتم چرا برای راحتی کار از ماهواره استفاده نمی کنید ودر منزل راحت تر به بررسی این موضوع نمی پردازی...؟!
غرض داستان گفتن و بیان خاطره نیست ، بلکه، قصد این است که بگویم فرهنگ وآموزش وپرورش وقتی مورد توجه مسئولین قرار نگیرد ، بی خیالی وبی تفاوتی ، عمومیت پیدا می کند و معلم در مقابل ادعاهای متناقض متولیان فرهنگی وسیاسی برای سرگرمی و برای فرار در مقابل مشکلات موجود خود را به کاری که نباید توجه نماید، مشغول می کند و « آموزش در درجه ها و مراتب پایین تری» جای می گیرد. وجود مشکلات بی خیالی وبی اعتمادی وبی تفاوتی به بار می آورد.
به راستی برای درمان این بیماری اجتماعی ، چه کاری باید کرد و معلمان و اهل فکر ، برای سامان دادن و هدایت این مشکل چه نقشی می توانند داشته باشند، اگر خود در جریان هدایت موضوع ، تحلیل نشوند وتحت تأثیر متربی قرار نگیرند؟! |
نوسندگان