چـــــــــرا

فقـط در مـدارس دختـرانـه؟!

       اگر برنامه های آموزش وپرورش را مرور کنید می بینید که اغلب ابن برنامه با حضور مسئولین مرد در مدارس دخترانه برگزار می گردد. شاید این موضوع عادی شده است واز فرط تکرار ، کار مثبتی هم به حساب می آید و قبح موضوع هم، ریخته شده باشد و بار ارزشی هم پیدا کرده باشد .ما هم با این کار مخالف نیستیم و لازم که جنس دوم جامعه ، یعنی زنان هم در امور اجتماعی حضور داشته باشند.

     اما ، غفلت از مدارس پسرانه ، باعث عدم حضور این قشر عظیم و توانا و باذوق ،  در تعاملات احتماعی  می شود و به تبع آن ، بی اعتنایی آنان ، به تمام برنامه های سیاسی اجتماعی وفرهنگی جامعه را به دنبال  خواهدداشت که آثار آن ، امروزه  در فرهنگ جتماعی جوانان پسر، هویداست.

     شاید لازم باشد در این خصوص یک بررسی جامع و لازمی انجام بگیرد تا آموزش تعاملات اجتماعی به پسران فراموش نشود.

  در اجرای برنامه ها هم معمولاً گروه های هنری (حاملان قران،خوش آمدگویان به مسئولین بخصوص در فرودگاه ، دکلمه گویان برنامه ها)دختران و زنان؛ مجلس گردان هستند و جمال وجلا وصوت زیبای دختران به کام متولیان مهربان تر وشاید لذت بخش تر باشد از دیدن جهره عبوس پسران ، که مبادا مجلس آنان دچار تکدر گردد.

  در قدیم برای این که به میزبان خوش بگذرد و ذوق و اشتهای او در مجالس بزم باقی بماند ،  در اداره مجلس از افرادی به نام «ساقی» که مردان  و یا زنان خوش چهره بودند استفاده می کردند،شاید این سنت هم از گذشته باقی مانده است؟

بی توجهی به پسران ، نشان از ناتوانی مدیران در اداره مجالس ومحافل رسمی است .