« حکایــت مکــرر تـفـرقـه معلمــان »

*********

       علاقه مندان به پیگیری اخبار معلمان ،کم و بیش خبر انشعاب در هیئت مدیره کانون صنفی معلمان و درز اختلافات درونی این تشکل نوپا را شنیده اند ، موضوعی که بیش از همه چیز؛ سلب اعتماد معلمان و نا امیدی آنان ، از فعالیت کانون های صنفی معلمان را به دنبال خواهد داشت.

   در موقعیت زمانی کنونی ،  که می شد و می شود با انتخاب معلمان معتقد به آرمان های صنفی ، برای احیای حق پایمال شده فرهنگیان در مرکز قانون گذاری کشور راهی پیدا کرد و کاری کرد ، نشر احتلافات درونی هیئت مدیره پایتخت نشین ، بیش از هرچیزی ، «سکته فعالیت کانون های صنفی شهرستانی ها را به دنبال خواهد داشت.»

به راستی برای رفع این مانع مهم ، چه باید کرد؟

      اگرچه بنده عضو کانون های صنفی معلمان نبوده و نیستم ولی همیشه به عنوان یکی از طرفداران این تشکل، به اندازه توان و وسع خودم، در جهت گسترش این تشکل تلاش کرده ام، و در موقعیت کنونی ، به نطر می آید موضوع  و مسئله اصلی در کانون صنفی معلمان باید؛ اتحاد فرهنگیان و ترمیم اعتماد ترک برداشته مخاطبین خود است ، اعضای کانون صنفی معلمان، با درز  و انتشار این خبر،  نتیجه فعالیت های گذشته خود را به راحتی بی اثر می کنند و کسانی که به اصول مبارزات صنفی ، اعتقاد دارند ، باید بدون وارد شدن  در مباحثات واختلافات موجود در اندیشه راه وطرحی نو ، برای به ثمر رساندن اهداف صنفی معلمان سراسر کشور باشند .

عرصه صنفی معلمان ، توانِ ورود به مناقشات سیاسی را ندارد ،  چون به قدرت وحاکمیت متصل نیست و از طرفی تنوع دیدگاه های سیاسی معلمان این فرصت را نمی دهد و لذا خیلی زود پس داده می شوند ، کانون های صنفی تا به امروز هم، با چشم اتهام ،مخاطب متولیان کشوری بوده اند ، چه برسد به این که در عرصه سیاست چپ و راست  و یا مستقل هم وارد شوند در این صورت حکم تکفیر خود را گرفته اند.اگرچه بدون پشتوانه سیاسی و  یا وجهه مذهبی ودینی هم نمی توانند کاری از پیش ببرند.و باید بین فعالیت های صنفی و سیاسی تلفیقی جامعه پسند، بوجود بیاورند تا بتوانند در عین صنفی بودن ، در عرصه معادلات اجتماعی با سیاستی همراه شوند که منافع آنان را تأمین خواهد کرد وصد البته این کار در فضای کنونی کشور سخت و دشوار است.

   حقیقتاً فعالین صنفی معلمان را باید « معلمـــــان فـــــدایـــی  وایثــارگــر نـامیـد»  چرا که در فضایی که از در و دیوار آن اتهام و بدبینی ، نازل می شود ، انجام امورصنفی، کار مهم و دشواری است.

    اگر کانون های صنفی بتوانند به اهداف خود برسند و یا زمینه های به ثمر رسیدن اهداف را هموار نمایند، قطعاً بر روی جریانات سیاسی موجود کشور؛ اثرگذار خواهند بود  و معادلات سیاسی ،اجتماعی در سطح کشور را برهم خواهند زد.و چنانچه در مناقشات درونی خود سرگرم شوند ، راه بر فعالیت های صنفی معلمان را دشوار خواهند کرد.

        آیا معلمان می توانند توان رهبری واتحاد خود را اثر بخش نمایندو در عرصه مبارزات  صنفی خود به نتیجه مهم  برسند؟؟