اتحاد وانسجام معلمان کی وچگونه!؟

****

        وبـــلاگ های معلمان را با دقت نگاه کنید ؛ قریب به اتفاق (به خصوص وبلاگ تقریرات) بی حال ، نگران، بی انگیزه ، چریکی ، منتقدانه، ناامیدانه، بی برنامه وهدف ، بی تشکیلات و انصافاً مبهوت وسرگردان نوشته می شوند ،گوئی در سرزمینی و مملکتی نوشته می شوند که انتظار مبارزات چریکی و انقلابی از بعضی افراد آنان دور از انتظار نیست.(تازه یک سایت جامع وکامل متعلق به معلمان ایران  برای خبر رسانی هم وجود ندارد )

     به راستی چرا ،چنین است ومعلمان با سندیکای توانمندی نمی توانند رهبری ومنسجم شوند ، شاید به این خاطر باشد که معلمان عموماً رهبر و آموزگار هستند و در نتیجه  احساس می کنند که نیازی به رهبری ندارند واین  نوعی احساس خود بزرگ بینی است، از طرفی وجود علایق وسلایق متفاوت سیاسی واجتماعی در پیکره آموزش وپرورش این نهاد توانمند را فرسوده و ضعیف وبی اثر کرده است  وتعدادی از فرهنگیان هم به خاطر طی مدارج علمی و کسب مقامات اجتماعی  واداری در جامعه؛ وقتی به نوایی می رسند ،معمولاً خود را از مدار منتقدین ،خارج می کنند ، و  وارد شدن به این مباحث را به نوعی وقت گیر و مزاحم اهداف خود می دانند.فرهنگیانی که به کرسی های قرمز مجلس تکیه زده اند را نگاه کنید ، گویی توبه کرده اند و معلم بودن را  برای همیشه فراموش نموده اند.

 به نظر می آید با این روحیه ودیدگاه ، امید و انتظاری به رفع انبوه مشکلات  موجود در زمینه های مختلف ، برای معلمان وجود نداشته باشد.

    تا زمانی که جایگاه انفرادی معلمان، به اجتماع ، برای یــــد واحد شدن ، بـــدل نشود و افکار متفاوت  فرهنگیان ، حول محورهای مشخصی متمرکز نشود ، طرح مشکلات، از طرف گروه های محدود و دلسوخته،  شبیه اقدام گروههای پارتزانی، است که نتیجه چندانی نخواهد داشت.

      متحد شدن ، وحدت پیدا کردن ،با موضع استدلال وقدرت ایجادارتباط بامتولیان داشتن ، اطلاع رسانی به موقع وسریع ، با مسائل احساتی برخورد نکردن ورنگ لعاب سیاسی به مطالبات ندادن و...زمینه های اثربخشی اقدامات را فراهم خواهد آورد. 

  ظواهر امر نشان می دهد اراده مسئولین برای رفع مشکلات معلمان در درجه چندم است ،بایدبا جلب توجه متولیان به طرق مختلف ،باحسن نیت پیگیر امور بود ، اگرچه متأسفانه رویه وروحیه مشهود این دولت به  معلمان ،ضعیف وحتی شکننده وهمراه با نگاه امنیتی است اما باید این نگاه را شکست وتغییر داد.