«سال 87؛ سال ملی آموزش وپروش نامگذار ی شود»

    با رأی نمایندگان مجلس  به علی احمدی، وزارت خانه حسّاس و بزرگ و مهم آموزش وپرورش (البته در حرف) از بلاتکلیفی بیرون آمد و وزیر مربوطه می تواند با خیال راحت تا 7ماه آینده (تازمان طبقه بندی نمایندگان مجلس هشتم)هر جوری که صلاح می داند وزراتخانه را، اداره کند وچون رفیق و مورد اعتماد ریئس دولت است ، آسوده تر می تواند ، برنامه ریزی نماید، اما به نظر ما ( که کسی آنر ا نمی خواند و فقط خودمان با جناب صفحه مانیتور محترم روبرو هستیم و می گوییم ومی شنویم ودر میان می گذاریم!!) مواردی حائز اهمیّت است  وباید مورد توجه قرار بگیرد تا شاید روزی، چیزی که خوار آید به کار هم آید؟!؟! :

    1- اولاّ مشخص شد دیدگاه نمایندگان فعلی ،با دیدگاه رئیس دولت در نحوه مدیریت آموزش وپرورش متفاوت است وبرای این مهم باید دولت و مجلس به یک توافق مهم نظری برسند و اهداف تعیین شده ومشخصی را دنبال کنند واین مهم عملی نمی شود مگر این که موضوع مشکل و زخم مکرر برروح وپیکر  معلمان و انتظار مجلسیان وتوانایی دولت ، برای حلّ آن در یک مسیر قرار بگیرد.

    2-آموزش وپروش باید به عنوان یک موضوع ملی مورد توجه مسئولین و دولت ومجمع تشخیص مصلحت قرار بگیرد تا جزیره ای، موردمطالعه و بررسی قرار نگیرد.

    3 - انتخاب سال آینده به عنوان سال آموزش وپرورش می تواند ، توجه بیشتر اندیشمندان و مجریان را به این مهم ؛ برای برون رفت از این تونل طولانی و تنگنای وحشتناک ، هماهنگ نماید.

   4 -تا وقتی موضوع معیشتی فرهنگیان حل نشود وتا وقتی آرامش وآسایش معلمان  درکلاس درس تامین  و برطرف نشود ؛ صرف شعار دادن ؛ مسئله ای از انبوه مشکلات موجود را حل نمی کند.

   5 - مسئولین خوب است بدانند؛ سکوت معلمان ، نه رضایت از وضع موجود است و نه همراهی با نصیحت های بزرگان ومسئولین ؛ بلکه به سُخره گرفتن رفتار متولیان است و باید در این مهم درک متقابل معلمان و وزارتخانه از یکدیگر،  یکسان شود.

رأی ضعیف نمایندگان به وزیرِ وزارت خانه ی بزرگ وحسّاس کشور نیازمند بازنگری و وجود دیدگاه های مختلف برای رفع مشکلات آموزش و پرورش است ، وبا وجود اختلاف دیدگاه ، آشفتگی مدیریتی در این وزارت خانه باقی می ماند، لذا بیاییم موضوع آموزش وپرورش را یک موضوع ملی وکشوری مطرح کنیم ، وبدانیم نتیجه هر سرمایه گذاری به تک تک خانواده ها بر می گردد.