لال شوم ، کور شوم ، کر شوم  ....         

  نمی دانم شاید من اشتباه بکنم ، «وامیدوارم که چنین باشد» ، فضای موجود ، فضای بی نشاط  ،  بد ، شکننده و خفه کننده ای است ، سکوت و بی انگیزگی  دروجود و رگ مردم  و جامعه ، جریان دارد وکسی نمی خواهد ، سخنی بگوید و حرفی بزند  . واجرای  همه فعالیت های اجتماعی ومردمی ، دولتی شده است !؟!؟  اهل ذوق و توان وهنر ،چندان رغبتی به گفتن ندارند وواگر چیزی بگویند ، یا سخن او را نمی شنوند وبه او  اهمّیت نمی دهند ویا، به او را  ، به اصطلاح ما کرمانشاهیان بی محلی ئبی توجهی می کنند و او هرچه بگوید ؛( بلا نسبت شما ) تف سر بالاست  وبه خودش بر می گردد ، احترام  عمومی فراموش و یا بی ارزش شده است وتصفیه های خودی وغیر خودی  در بین خانواده هم نفوذ پیدا کرده ، نمی دانم چرا ، چنین شده است و این چنین ، جمع کثیری از افراد با تجربه از گردونه اجتماع ، به راحتی از صحنه خارج می شوند ؟؟؟

 از طرفی ، انتخابات نزدیک است و اهمیّت این موضوع  مهم هم ، هنوز به بطن ودرون اجتماع نفوذ پیدا نکرده است .

و فعلاً هرکه داراتر است ؛ چه از حهت قدرت وچه از جهت ثروت ، او موفق تر است .و زمان زمزمه ،این شعر نسیم شمال  است :

دست مزن ! چشم، ببستم دو دست          راه مرو! جشم ، دوپایم شکست

 حرف مزن ! قطع نمودم سخــــن                 نطق مکن ! چشم ، ببستم دهن

               هیج نفهم ! این سخن عنوان مکن               خواهش نافهمی انسان مـکـــن

لال شوم ، کور شوم ، کر شوم                   لیک محال است که من خر شوم